ถ้าทุกปัญหา ทางออกอยู่ไม่ไกล ก็ดีสิ
posted on 09 Aug 2009 04:15 by ud-samesky
บอกเล่ากันสักนิด : สิ่งที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ อาจสับสน
และจะเรียงสลับโน่น สลับนี่ แต่ทั้งหมดคือความรู้สึกที่ฉันรู้สึก
ความอัดแน่น อึดอัดใจ น้อยใจ และเริ่มเหนื่อย
กดปิดได้เลย ถ้าไม่แน่ใจว่าจะอ่านรู้เรื่อง
ปล. (ไม่อยากใส่ไว้ข้างล่าง เดี๋ยวไม่มีคนอ่าน T^T)
ห่างหายไปนาน จนเกือบจะทุกคนเริ่มลืมเลือนกันแล้ว
หลายเดือนที่ผ่านมา (เกือบห้าเดือนได้) ติดภาระกิจเรื่องเรียน
และปัญหาทางเทคนิคที่ว่า ไม่มีอินเตอร์เนทใช้ ..น่าสงสารอย่างแรงง งง
กลับมาแล้วน่ะค่ะ
จะมีใครจำกันได้มั้ยเอ่ย 555+
....
การที่คนเราเป็นมนุษย์นั้น ดีจริงหรือ ?
ดีจริงหรอ กับการที่มีภาษาของเราเอง มีสมองพัฒนาความคิด
แต่เรากลับคิดกันแต่เรื่องไม่ดี
การที่เป็นมนุษย์สังคม ทำให้คนเราไม่ชอบที่จะอยู่คนเีดียว
หรือถ้าไม่จำเป็นจริง ก็ไม่อยากอยู่คนเีดียว
...
ความรักของมนุษย์ มันช่างซับซ้อน และวุ่นวาย
โลกที่กว้างไกล และเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าไปไกล
ไม่ได้ช่วยให้คู่รักบางคู่ที่อยู่ไกลกัน รักกันมากขึ้น
เป็นเพียงนกเป็ดน้ำ น่าจะดีกว่า
มีผัวเดียวเมียเดียวทั้งชีวิต อยู่ด้วยกันทั้งชีวิต
ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนหางานทำให้มีเงินมากมาย
แค่ออกหากินพร้อมกันในป่าที่ชุ่มชื้นและอุดมสมบูรณ์
เมียคอยดูลูก ในขณะที่ผัวคอยหาอาหารมาให้
ใช้สัญชาตญาณที่ได้รับมา จัดการกับชีวิตตัวเอง
อยู่อย่างพอเพียงและ ดูมีความสุข
ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากมาย แค่อยู่ด้วยกัน แค่นั้น
...
ในขณะี่คนเรา ปัจจัยการมีชีวิตอยู่ ดูค่อนข้างวุ่นวายจริง
ต้องเรียนหนังสือ พอเรียนจบก็ต้องหางานทำดีดี ได้ตังค์เยอะๆ
ถ้าได้ตังค์ไม่เยอะ ครอบครัวอาจจะมีปัญหาได้ พ่อแม่อาจทะเลาะกัน
ความรักทีผ่านมา ไม่ไ้ด้ช่วยอะไรมากนัก
นอกจากมีลูกด้วยกัน
เมื่อชีวิตยังคงวุ่นวาย เวลาที่ให้กับความรักก็แทบจะไม่มี
แล้วทำไมถึงยังดิ้นรนหาความรักอีก ถ้าในเมื่อยังไม่พร้อม
หากไม่พร้อมที่จะดูแลเขา จะดิ้นรนที่คบกับเขาอีกทำไม
เวลาให้กับตัวเองยังแทบจะไม่มี แล้วเอาเวลาที่ไหนไปดูแลเขา
...
ยิ่งวันเวลาผ่าน ก็ยิ่งห่างไกล
ระยะทางก็ห่างซะเหลือเกิน ความรู้สึกก็เริ่มห่างไกล
ให้ฉันทำอย่างไรดี
เรียนก็ต้องเรียน ยังให้ฉันแก้ปัญหานี้อีกหรอ
ความรักที่คุณไม่พร้อมจะดูแลฉัน คุณยังจะคบกับฉันอีกหรอ
คำพูดสวยหรู ใครๆก็พูดได้
คุณว่า แม้เวลาที่ให้จะแทบไม่มี แต่ความรู้สึกก็ยังเหมือนเดิม
กี่ปีผ่านมา เกือบสามปีที่ผ่านมา
คุณก็ยังคงวุ่นวายกับชีวิตตัวคุณเองเหมือนเิดิม
คุณรักตัวคุณเอง ฉันเองก็รักตัวฉันเอง
คุณถามฉัน ว่า ไม่ผูกพันธ์ กันบ้างหรอ
คุณถามเหมือนไม่รู้จักฉัน
คุณคิดว่าเวลาเกือบสามปีที่ผ่านมานั้น ไม่เกิดความผูกพันธ์อย่างนั้นหรอ
แล้วความผูกพันธ์ จะมีประโยชน์อันใด ไหนเมื่อทุกอย่างเข้ารอยเดิม
ทะเลาะกัน คุณดีกับฉันเพีียงครู่นึง ก่อนกลับไปเป็นเช่นเดิม
ฉันเริ่มชาชิน และชินชาเสียแล้วสิ
คำว่า รัก ที่ฉันเคยเอ่ย จนบัดนี้ฉันก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี
ความรัก มันช่างวุ่นวายและ ซับซ้อน มากกว่าที่คิดไว้
แล้วเวลาจะช่วยฉันให้หาทางออกที่ดีที่สุดได้ในเร็ววัน
ให้ฉันได้ทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมา
สิ่งที่ฉันสบายใจจะเป็นเช่นไร
การที่ฉันรอใครคนหนึ่งที่เมื่อไรจะได้เจอกันก็ไม่รู้
หรือการที่ฉันมีความสุขกับสภาพแวดล้อม ณ บัดนี้ ดีล่ะ?
...
การรอคอย มันเหนื่อย
ใช้พลังงานสูง แค่การคิดถึงคงไม่เท่าไร
แต่ความพยายามที่จะเชื่อในสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นจริงมั้ยนั้น เหนื่อยยิ่งกว่า
การคาดหวังกับบางสิ่งบางอย่างที่มันไม่เคยจะเกิดขึ้น มันเหนื่อย
จนบางครั้งฉันอยากวิ่งหนีหายไปจากวังวนนี้
แค่หนีหายไปเฉยๆ ก็แค่นั้น
...
แค่เดินหนีปัญหา เหมือนคนที่แก้เชือกที่พันกัน ด้วยการตัดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี
#1 By กัณฐ์ on 2009-08-09 05:53