,, สายรุ้ง ,,

เนิ่นนาน
ระยะทางที่ไกลเหลือล้น
ความคิดถึงหมั่นส่งไปหา
หากแต่ไร้ความหมาย

ก้าวต่อไป
เดินเพียงลำพัง
ไม่คุ้นทาง ทั้งๆที่เหมือนเดินลำพังมานาน

ระหว่างทาง
ไร้ซึ่งความเชื่อใจ
ไร้ซึ่งความไว้ใจ

จะยังสนใจกันอีกทำไม

ทิ้งฉันไว้
อย่างที่เคย น่าจะดี

ให้ฉันไป
ไป อย่างที่เธอต้องการ

เหงาจับใจ
เสียใจสุดซึ้ง

เธอไม่น่าบอกฉันว่า ไม่เป็นไร
เธอน่าจะโกรธฉัน ในเรื่องของวันวาน
มันคงดีกว่า เก็บความระแวงไว้

ยิ่งไกล
ก็ยิ่งระแวง

ยิ่งไม่ว่าง
ก็ยิ่งระแวง

ก็นั่นสินะ
ใครเขาจะมาเชื่อคำพูดของคนอย่างฉัน
คำพูดฉันมันไม่มีความหมาย

มันหมดความหมาย
ตั้งแต่เธอไม่เชื่อกัน

ยังอยากถามอีกครั้ง
ถ้าไม่เชื่อใจกัน ยังคบกับฉันอีกทำไม?

ไม่ใช่เธอหรือไง
ที่เป็นคนบอกกันว่ารักเราอยู่ได้เพราะความเชื่อใจ
ไม่ใช่เธอใช่มั้ย? ที่เอ่ยบอกฉัน
คงไม่ใช่ เพราะความเป็นจริงมันไม่ใช่

ฉันน้อยใจว่ะ

มันน่าเศร้านะ
เมื่อคนที่เรารัก เขาไม่เชื่อคำพูดเรา

มันทำฉันแย่

หรืออีกนัยหนึ่ง
มันทำให้ฉันเข้าใจความเป็นจริงเสียที
ที่เคยเข้าใจ มันก็แค่ความฝัน