,, สายรุ้ง ,,

แด่ ความเป็นเพื่อนที่สูญสลายไป




















ฉันเคยนับคนคนหนึ่งเป็น "เพื่อน"

คนที่ครั้งแรกที่พบเจอกัน บอกตรงตรงว่า ไม่ชอบ
และไม่คิดว่าจะกลับกลายมาเป็นเพื่อนกัน


ฉันพบ "เขา" ตอนเรียนซัมเมอร์
เราได้อยู่คลาสเดียวกัน แต่นั่นยังไม่ใช่เหตุผลที่เรารู้จักกัน
ถึงแม้จะได้อยู่คลาสเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยพูดกันสักครั้ง
จนกระทั่ง "เขา" ขาดเรียนไปหลายวันมาก


เรา พบกัน ที่ใต้ หอพักของฉัน
"เขา" เพิ่งกลับมาจากบ้าน ที่ขาดไปหลายวันก็เพราะกลับบ้าน
และอีกเหตุผลก็คือ ไม่สบาย


ฉันจึงทัก เป็นไงบ้าง
เขาตอบอะไรมา ฉันจำไม่ได้
แต่รู้ตัวอีกที ก็มีเขาป้วนเปี้ยนคอยอยู่ใกล้ๆตลอด


ห้องฉันกับห้องเขาอยู่คนล่ะชั้น
แต่ "เขา" ชอบมาอยู่ห้องฉัน มานอนกับฉัน
ฉันในตอนนั้นไม่เคยรำคาญ ไม่เคยเลยจริงจริง


"เขา" ดี กับฉัน มาก จนฉันไม่เอะใจอะไรทั้งนั้น
ดีจนฉันไว้ใจ กลายเป็นเพื่อนที่สนิทไปในเวลาอันรวดเร็ว
เราไปไหนด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน


และเมื่อ "เขา" ทำท่าว่าจะออกจากมหาวิทยาลัย
ฉันรั้งไว้ รั้งไว้ด้วยทุกทุกคำพูดที่สามารถจะคิดได้
จนบัดนี้ ฉันยังเสียใจอยู่ที่รั้ง "เขา" ไว้
ในตอนนี้ "เขา" ยังคงเรียนอยู่ที่เดิม ที่ที่ฉันก็อยู่ด้วย


แต่ความสุขไม่อยู่กับฉันนาน
พอขึ้นภาคเรียนที่สอง ฉันและ "เขา" เริ่มห่างกัน
"เขา" ได้เพื่อนใหม่ และเริ่มห่างฉัน


ความไม่พอใจก็ปรากฏในใจฉัน
แต่ก็แค่เพียงชั่วประเดี๋ยวเท่านั้น
เพราะฉันก็ยังคงมีเพื่อนที่ "ไม่ทิ้ง" กัน ในทุกวันนี้
ไม่ใช่เช่น "เขา" คนนั้น ที่ทิ้งฉันเมื่อเจอสิ่งที่ดีกว่า


ความดีของคนเรามันมักเสมอต้นเสมอปลาย
แต่กับ "เขา" คนนั้น แค่ช่วงแรกก็พอ


แต่นั่นยังไม่ถึงจุดแตกหัก
มันเกิดขึ้นเมื่อ สาขาฉัน ไปเรียนซัมเมอร์ที่ จีน
ครึ่งหนึ่งของสาขาฉันไปยังเมืองคุนหมิง และฉันก็ไปที่นั่น เช่นเดียวกับ "เขา"


ก่อนที่จะไปจีนนั้น
สาขาฉันบอกให้จับห้องกันอยู่ ห้องล่ะ สี่คน
ฉันและกลุ่มเพื่อน อุตส่าห์ เอาชื่อ "เขา" ใส่ไปด้วย
แต่เขาไม่แยแส และไปอยู่กับเพื่อนใหม่ของ "เขา"
ซ้ำยังเอาชื่อฉันไปใส่ด้วย


อันนี้ฉันเริ่มไม่พอใจ
และมาบอกฉันว่า ที่ไปอยู่กับเพื่อนคนอื่นเพราะนึกว่าไม่มีห้อง
แล้วก็นึก(เอาเอง)ว่า ฉันจะไปอยู่ "เขา" อย่างแน่นอน


ฉันเปล่าทำเช่นนั้น
ฉันอยู่กับเพื่อนของฉันที่คอยอยู่ข้างฉันตลอด
ไม่เคยหายไปซบอกคนอื่นเวลาที่ฉันหมดประโยชน์!


"เขา" ทำให้ฉันเข้าใจคำว่า เพื่อน เป็นเช่นไร
เข้าใจอย่างถ่องแท้ด้วยความสัตย์จริง


แต่หลังจากนั้น ฉันเริ่มปลงกับการะกระทำของ "เขา"
อันที่จริง เริ่มที่จะไม่ใส่ใจแล้วด้วยซ้ำ แต่ยังพอคุยได้
ไม่เหมือนกันตอนนี้ ฉัน แทบไม่อยากจะเอ่ยปากคุยด้วย


เมื่อไปเรียนซัมเมอร์ที่จีน
สันดานของแต่ละคนก็ค่อยๆออกมา เพราะเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
ใช้ชีวิตร่วมกันเป็นเวลา สาม เดือน ซึ่งก็ไม่ใช่น้อยๆ
ทุกอย่างโผล่ออกมาที่นั่น


"เขา" ทำเพื่อนฉันเจ็บ และฉันก็เจ็บแทนเพื่อน
"เขา" คอยที่จะแกล้งไม่สบายเพื่อเรียกร้องความสนใจ
และเมื่อพาไปโรงพยาบาล หมอกลับบอกว่า ไม่เป็นอะไร!
พออยู่ในคลาสเรียนเมื่อเพื่อนไม่สนใจ ก็ทำเป็นว่า ไม่สบาย
แต่ก็ไม่ใช่มีใครสนใจ


เพื่อนในสาขาเริ่มแบน "เขา"
ยังคงมีเพื่อนร่วมห้องของ "เขา" ที่คอยดูแลอยู่


จู่ๆวันหนึ่ง เพื่อนๆฉันรวมหัวกัน จะไปคุยกับ "เขา"
ฉันจำไม่ได้แล้วว่า เพราะเหตุอันใด
เราไปคุยกันเพื่อนที่จะเคลียร์ให้รู้เรื่อง
เพื่อที่ว่าจะได้อยู่อย่างสบายใจ


ตอนนั้น "เขา" ไม่สบาย
ฉันจึงซื้อ สตอเบอร์รี่ ไปฝาก ก่อนที่จะเริ่มคุยกัน
เพื่อนฉัน หยิบ ผลไม้นั้นกิน และ "เขา" ไม่ให้กิน
แค่นี้ก็พอจะรู้อะไรบ้างแล้ว


เราคุยกันหลายเรื่อง และ "เขา" เข้าใจได้ยากเย็น
เรื่องบางเรื่องน่าจะเข้าใจ แต่ดันเข้าใจไปอีกอย่าง
เพื่อนฉันคนหนึ่ง เคยสนิทกับ "เขา" ยิ่งกว่าฉัน
ก็เข้าไปเคลียร์ด้วย และเพื่อนฉันคนนี้มารู้ทีหลังว่า
"เขา" อัดเสียง ตอนที่คุยกันไว้


เพื่อนฉันเสียความรู้สึกมาก และแทบไม่กล้าคุยกับ "เขา" อีก
เพราะกลัวว่าจะโดน "อัดเสียง" อีกครั้ง
เป็นฉัน ฉันก็กลัว


เพื่อนอยากช่วย แต่ "เขา" กลับทำอย่างนี้
มันตีได้หลายความหมายก็จริง แต่ตอนนั้นคงไม่มีใครคิดว่ามัน ดี


ฉันเจ็บใจที่ "เขา" ต้องแกล้งไม่สบาย
นั่นทำฉันหมดศรัทธาที่จะเป็นคนที่รู้จักกันอีก
เป็นเพื่อนกัน ยังหลอกกันได้ มันน่าเจ็บใจน่ะ

ในตอนแรกที่ฉันรู้จักตัวตนของ "เขา" ฉันก็ว่าช่างดีเหลือเกิน
แต่ไม่ได้สะกิดใจสักนิดว่าคนที่ดีขนาดนี้มันมีที่ไหนกัน
เพราะหลังจากนั้น ธาตุแท้ ค่อยๆโผล่ออกมา
ความเป็นจริงก็ออกมาปรากฏตัวอย่างผ่าเผย


ณ ปัจจุบัน
ฉันเป็นรูมเมทกับ "เขา"
ตอนแรกที่เป็นรูมเมทกัน ฉันแทบจะไม่คุยด้วย
และแทบไม่อยากจะมองหน้าด้วยซ้ำ
หลังจากนั้น ค่อยดีขึ้นหน่อย แต่ความรู้สึกนั้น มันเปลี่ยนไปแล้ว
ความรู้สึกดีดีที่เคยให้ มันแปรเปลี่ยน ไปหมดแล้ว
จะให้ฉันดีอย่างเก่า คงเป็นไปไม่ได้


ที่เป็นอยู่ ฉันก็ฝืนตัวเอง ไม่ใช่น้อย


"เขา" เอ่ยถามฉันในวันที่ปิดภาคเรียนเทอมแรกของปีนี้
ยังคิดอะไรเรื่องที่อยู่จีนอีกมั้ย อะไรที่เข้าใจเราผิด เข้าใจดีรึยัง
ฉันว่า เลิกคิดไปนานแล้ว คิดไปก็ไม่ได้อะไร
"เขา" ยังคงพูดต่อว่า งั้นเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย
ฉันว่า งั้นคงต้องใช้เวลา


แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า เวลาไม่ช่วยอะไรฉันเลย
ยิ่งทำให้ฉันแย่เข้าไปอีก

แก้วที่มันร้าว ยังไงก็ต่อไม่ติด

ฉันกับ "เขา" ก็เช่นกัน


อันที่จริงมันเป็นอดีตไปแล้ว เรื่องราวที่ทำให้บาดหมางกัน
แต่ที่วันนี้ยกขึ้นมาพูด เพราะอดไม่ได้จริงจริง
ความรู้สึกมันอยากเล่าเรื่องราวเหลือเกิน
และย้ำตัวเองไว้ว่า "เวลาไม่ช่วยอะไร"


ความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไปแล้ว มันคงไม่เหมือนเดิม
ฉันพยายามแล้ว แต่มันก็ไม่เป็นผล


ด้วยความเป็นตัวฉัน
ที่สิ่งใดเปลี่ยนไป ฉันก็จะไม่เหมือนเดิมอีก


ด้วยความที่ตัวฉันเป็นเช่นนี้
ฉันพยายามที่จะให้กลับมาเหมือนเดิม
แต่ความพยายามก็ไร้ผล กลับทำฉัน "แย่" กว่าเดิม


ฉันไม่น่ามาพบกับ "เขา" เลย
ไม่สิ ฉันน่าจะดีใจที่ "เขา" ทำให้ฉันรู้ซึ้งกับความจริง


น่าดีใจยิ่ง!