น้ำเอ๋ย น้ำใจ
posted on 22 Oct 2008 21:35 by ud-samesky
ฉันเกลียด สถานีขนส่งหมอชิต
ฉันตะโกนบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทว่าฉันยังคงจำเป็นต้องใช้มันอยู่ดี
ฉันเกลียด สถานีหมอชิต
ฉันย้ำกับตัวเอง ก่อนที่จะเดินออกมาจาก สถานีขนส่งหมอชิต อย่างอารมณ์เสีย
เมื่อมองหาจุดนัดพบไม่เจอ และไม่มีวี่แววของบุคคลที่นัดให้มารับ ฉันสบถก่อนที่จะเดินไปเรื่อย
และพยายามหาจุดนัดพบให้เจอ
"ทางที่รถเข้าน่ะ ยืนรอตรงนั้น เดี๋ยวจะไปรับ"
พูดยังกับว่ามีทางเข้า อยู่ทางเดียวงั้นแหละ ดูแค่เซเว่นสิ
มีไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไรแห่ง ในที่ที่เดียว
"อยู่ไหน!"
"กำลังจะถึงแล้ว"
ผ่านไปอีก สิบนาที
"อยู่ไหน จะมาได้รึยัง"
"ถึงแล้ว แล้วเราล่ะ อยู่ไหน"
"ไม่รู้ อยู่ใกล้ๆ
ปั๊มน้ำมัน ขับเข้ามาดิ
ตรงที่รถแท็กซี่เยอะๆ"
"แล้วมันตรงไหนกันเล่า!"
"มันมีทางเข้าทางเดียวไม่ใช่หรือไง ขับตรงมาดิ"
"ไม่เห็นมีเลย! ใส่เสื้อสีอะไร!"
น้ำเสียงที่คุยกัน จากที่อยู่ในระดับธรรมดา เริ่มกลับกลายเป็น เสียงทะเลาะกัน
อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อต่างคนต่างอารมณ์เสีย และหากันไม่เจอ แต่ฉันยังโชคดีอยู่
มีลุงวินมอเตอร์ไซค์แก่ๆ คนนึงผ่านมาพอดี และอาสาจะพาไปส่งด้วย นี่ละน่า น้ำใจของคนเรา ยามเมื่อตกที่นั่งลำบาก
คนไทยก็มักจะช่วยกันอย่างนี้
ลุงแกก็ดี๊ ดี บอกฉัน ยืนรอตรงก่อน เดี๋ยวลุงเอามอไซค์มา พาหนูไปส่ง
ฉันก็ยืนรอแก แกก็ชวนคุย และพาไปส่งถึงที่
ฉันกล่าวขอบคุณแก และจากไป
แล้วทุกอย่างก็ Happy Ending
นั่น..
เป็นโลกในความฝันแล้วล่ะ เพราะความจริงเป็นเช่นนี้
"เดี๋ยวสิ"
"อะไรค่ะ" ฉันทำหน้าแปลกใจ หันไปมองอย่าง งงๆ
"หกสิบบาท"
ระยะทางเพียงแค่ไม่ถึง ห้าร้อยเมตร ลุงแก คิดตังค์
"คิดตังค์?" ฉันเอ่ยอย่างแปลกใจ
"ลุงทำมาหากินน่ะ ไม่ใช่ว่าจะมารับส่งกันฟรีๆ"
ลุงพูดหน้าตาย
ในขณะที่ฉันโมโหสุดเหวี่ยง แต่ทำอะไรไม่ได้
"ร้อยนึง ไม่ต้องทอน" ฉันยื่นให้แก แต่
พระเจ้าช่วย!
แบงค์สีแดงหล่นก่อนที่จะถึงมือลุงแก ฉันได้แต่ร้อง ว้าย!
"เก็บเอาเองน่ะค่ะ ลุง"
ฉันเงยหน้ามายิ้มให้แก อย่างจริงใจ
..
ฉันเกลียด สถานีขนส่งหมอชิต
เพียงแค่คนคนเดียว ที่นำเอาน้ำใจ มาเป็นเครื่องมือในการ (หลอก)ทำมาหากิน
จะมีสักกี่คนกัน ที่หยิบยื่นน้ำใจให้กันอย่างแท้จริงใน เมืองหลวง แห่งนี้
สถานที่ ล้านแห่ง คนอีกล้านแปด ความสะดวกสบายมีมากขึ้น
คนเราเริ่มเป็นง่อยกันมากขึ้น ด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวก
เราทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่ายได้ แต่แค่การหยิบยื่นน้ำใจง่ายๆ
เรากลับทำกันไม่ได้
มนุษย์หนอ มนุษย์
น้ำใจหายไปไหนกันแล้ว หรือว่าเหือดแห้งหายไปตามเทคโนโลยีที่พัฒนามากขึ้น
หรือว่าจะละลายไปพร้อมกับน้ำแข็งที่ขั้วโลกล่ะ
หรือบางทีคงจะโดนฝนกรดกัดเซาะหายไปแล้ว
มันก็แค่สันนิษฐานเท่านั้น
แต่ในความเป็นจริง มันหายไปไหน ..ฉันก็ไม่รู้
สูญพันธุ์ แล้วหรือ?
..
ฉันเกลียด สถานีขนส่งหมอชิต
'ทุกๆอย่างสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ ..' ไหมครับ..
ผมเคยลองนึกย้อนไปเล่นๆ เมื่อครั้งเรายังไม่สิ่งที่เรียกว่า เงิน ..
เราคงเอาเปรียบกันไม่ได้เท่านี้ ..
สมมติว่าวันนี้เราเก็บผักได้เยอะมาก .. เยอะจนทานไม่หมด .. เราคงเอายกให้เพื่อนบ้านได้แบ่งกันกิน .. เมื่อเราอิ่มแล้ว .. ก็ให้คนอื่นได้อิ่มบ้าง..
แต่เงิน .. มันไม่มีคำว่า 'ทานไม่หมด' ..
ที่สำคัญ มันไม่มีคำว่า .. 'ไม่พอ' ..
ถ้านับตั้งแต่แรกเกิด...คนอาจไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว ..
แล้วอะไรหนา ..ที่ปนเข้ามาในใจของพวกเรา .. ทำให้จินตนาการถึงผลตอบแทนรูปแบบอื่น 'ที่ไม่ใช่เงิน' ไม่ออก ..
หรือบางทีอาจเป็นเพราะ .. ทุกวันนี้ คุณลุง อาจจะยังไม่อิ่ม ..เพราะมีคนหิวมากเกิน ..
ถ้าอย่างนั้น .. ก็คงต้องฝากบอกไปยัง .. ใครที่กินจนพุงจะแตกแล้ว .. ให้กินน้อยลงบ้าง ..
ยินดีที่ได้รู้จักครับ ..
ผมว่า จนตอนที่ผมกำลังพิมพ์อยู่นี้ .. สายรุ้งอาจจะหายขุ่นหมองแล้ว ..
สายรุ้งจะมาในวันที่ฟ้าชุ่มฉ่ำ..
ผมเป็นอีกคนที่เฝ้ามองหา น้ำใจที่ชุ่มฉ่ำ ท่ามกลางเมืองที่แห้งแล้ง .. หวังจะเจอสายรุ้งบ้าง ..
ขอบคุณครับ
#1 By หมอ-อู = หมู! on 2008-10-26 10:53