,, สายรุ้ง ,,

ความเดิมตอนที่แล้ว
- เจ้าชายดวงดาว(1)


2.
ฉันก้มหน้ามองที่เท้าทั้งสองข้างของฉัน ราวกับว่าฉันไม่เคยพบเคยเห็นเท้ามาก่อน
ในสายตาของเจ้าชาย ฉันคงแค่กลัวไม่กล้าสบตาเขาก้เท่านั้นเอง แต่ความจริงหา
เป็นอย่างนั้นไม่ ฉันซ่อนแววตาอันดุดันไว้ต่างหาก ฉันแค่อยากให้เขาตายใจ .. .


ส่วนความคิดฉัน เจ้าชายดวงดาวก็เป็นแค่ใครบางคนที่ไม่ต่างกับมนุษย์ธรรมดาที่มีทั้ง
ด้านดีและด้านชั่วร้าย เพียงแต่จะต่างไปก็แค่ เขา มีศักดิ์เป็น "เจ้าชาย" ในขณะที่
มนุษย์ธรรมดามีศักดิ์แค่ "ชั้นต่ำ" .. . และฉันก็เป็นหนึ่งในศักดิ์ชั้นต่ำ และฉันก็คง
จะชั่วร้ายไม่ต่างกัน


"เตรียมใจไว้ให้ดี เจ้าชาย" ฉันคิดในใจ ใบหน้าที่ก้มอยู่มีรอยยิ้มปรากฏเพียงวูบเดียว
เท่านั้น หากว่าไม่สังเกตอย่างจริงจัง คงจะไม่พบเห็น

"ดารตา เธอกลัวจนต้องก้มหน้าเลยหรือ?" เจ้าชายถามฉัน พร้อมเสียงที่ใครต่อใคร
ฟังก็รู้ว่าเป็นการเยาะเย้ย ไม่ใช่การชวนคุยที่ต้องการคำตอบ

เจ้าชายมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้ฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันก็รู้สึกถึงสายตาที่เขามา
ที่ตัวฉัน มันเหมือนมีแรงกดดันอะไรบางอย่างทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมา

เจ้าชายแสยะยิ้มให้ฉัน ไม่เหมือนกับเวลาก่อนหน้านี้ไม่นานที่เขาทำฉันใจละลาย
แต่นี่ก็ทำให้ใจฉันละลายเหมือนกัน ละลายไปกองกับพื้นนะสิ! ใจสู้ตะกี้เริ่มฝ่อแล้วละ
ไม่นะ เอาใหม่ๆ ฉันไม่ยอมที่จะให้เจ้าชายบ้านี้รู้หรอกว่าฉันกลัว

"เจ้าชายดวงดาว"
"อะไร! ดารตา" เจ้าชายพูดห้วนๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

ฉันทำใจดีสู้เสือ ถามต่อว่า "หน้าที่ของเจ้าชายมีอะไรบ้างหรอ นอกจากเก็บคำอธิษฐานใส่กระปุกนะ"
"ก็คอยสอดส่องดูแลเรื่องราวบนท้องฟ้า ดูแลดวงดาวแต่ดวงให้มีสุขภาพดี ส่องแสงได้สว่าง ก็ทำหน้าที่ไม่ต่างอะไรไปกับหมอที่รักษามนุษย์ เพียงแต่ฉันดูแลดวงดาว"

"แล้วทำไมถึงได้เป็นเจ้าชายดวงดาวละ" ฉันเอ่ยถามด้วยความสงสัยและอยากรู้เป็นอย่างยิ่ง เผื่อว่าจะมีโอกาสที่ฉันได้เป็นเจ้าหญิงดวงดาวกับเขาบ้าง!

เจ้าชายมองหน้าฉันด้วยแววตาบางอย่างที่ฉันแน่ใจว่ามันคือความเสียใจ ทำเอาฉันรู้สึกผิดที่เอ่ยถามเสียเหลือเกิน

เจ้าชายเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า "ฉัน" ก่อนเงียบไปอีกคล้ายกับว่ากำลังค่อยๆคิด ค่อยๆเรียบเรียงประโยค " เมื่อก่อน เมื่อหลายพันปีก่อน ฉันก็เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างเธอ ดารตา ในแต่ละวัน ฉันก็มีกิจวัตรประจำวันที่เหมือนกันกับเธอ ตื่นเช้า อาบน้ำ กินข้าว ไปโรงเรียน เลิกเรียนก็กลับบ้าน" เจ้าชายเงียบไปอีกสักพัก ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "จนวันหนึ่ง ฉัน" จู่ๆ เจ้าชายก็หยุดพูด แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างหัวเสีย "เธอนี่น่า ดารตา วุ่นวายกับชีวิตฉันจริงๆเลย"

"วุ่นวายกับชีวิตฉัน ตั้งแต่ชาติที่แล้ว มาจนถึงชาตินี้" เจ้าชายพึมพำเบาๆกับตัวเอง

"ขอโทษนะ ที่ถาม"
เจ้าชายยิ้มรับคำขอโทษฉัน แล้วก็หายไป ย้ำ! หายไป ไม่ใช่ เดินจากไป

หายไป?
เจ้าชายบ้า ไปไหนแล้ว

" ดารตาเอ๋ย เจ้าจงหลับเสียนะ เด็กน้อย เด็กน้อยของฉัน" จู่ๆ เสียงทุ้มของเจ้าชายดังผ่านโสตประสาทหูของฉัน และคล้ายกับว่าคำพูดมีเวทมนตร์ ฉันถึงได้รู้สึกง่วง .. . "เด็กน้อยของฉัน อยู่กับฉันนานๆนะ" นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนสติจะพากันหลับใหลเข้าสู่นิทราอย่างรวดเร็ว


.. .ติดตามตอนต่อไป