,, สายรุ้ง ,,

คืนนั้นเป็นคืนหนึ่งในฤดูร้อน
เป็นคืนที่จู่ๆฝนก็ตกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ฉันยืนมองสายฝนที่พากันตกลงมาอย่างสนุกสนาน
ณ บริเวณหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอนของฉัน

โป๊ก! "โอ้ย!" ฉันเอ่ยร้องออกมาอย่างไม่เบานัก
เมื่อรู้สึกเหมือนอะไรแข็งๆหล่นใส่หัวฉันอย่างจัง

"ขอโทษนะ" เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด
ฉันหันขวับไปทางเสียงที่ดังขึ้นมา "ผู้ชาย?"ฉันคิดอย่างแปลกใจ

เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวบนผ้าคลุมสีดำสนิทที่คลุมร่างเขาไว้
เขายิ้ม "ตกใจขนาดนั้นเลยหรอ ดารตา"

ฉันเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยระคนแปลกใจ
"แปลกใจหรอครับ ที่ผมรู้จักคุณ ดารตา"
"ฉันสมควรจะแปลกใจไม่ใช่รึไง" ฉันพูดเคืองๆ

เขาหัวเราะขึ้นมาเบาๆ "ผมคือเจ้าชายดวงดาว"
"อะไรกัน เจ้าชาย?"

"ใช่ เจ้าชาย อย่าทำหน้าแปลกใจอย่างนั้นสิ ดารตา"
"แล้วฉันควรทำหน้ายังไงละ เจ้าชาย!" ฉันหงุดหงิดจนต้องพาลใส่เขา
เจ้าชายดวงดาวยิ้ม รอยยิ้มของเขาทำเอาความรู้สึกหงุดหงิดฉันหายไป

เขาจูงมือฉันมานั่งลงบนเตียงนอนของฉัน แล้วทรุดนั่งข้างๆฉัน
"ไม่ใช่เธอหรือไง ที่อธิษฐานอยากให้มีดวงดาวบนฟ้าเยอะๆ"
ฉันพยักหน้ารับ แล้วบ่นอุบอิบกับตัวเอง "แต่ก้ไม่นึกว่าจะมีเจ้าชายดวงดาวโผล่มานี่น่า"

เขาไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มให้ฉัน

"ฉันเฝ้าดูเธออยู่บนฟ้ามาตลอด ปกติฉันก็ทำหน้าที่คว้าคำอธิษฐานที่ลอยขึ้นมาใส่กระปุกแห่งคำอธิษฐานอยู่แล้วละ แต่ว่าคำอธิษฐานของเธอมีมากกว่าคนอื่นเขา" เขาพูดยิ้มๆ

ฉันไม่พูดอะไร ได้แต่ฟังเขาอย่างเงียบๆ

"แล้ววันนี้ที่ฉันลงมาหาเธอ ฉันมีอะไรมาให้เธอ" เขายิ้มแล้วล้วงมือเข้าไปในผ้าคลุมสีดำสนิทของเขา สักพักเขาหยิบคทาขึ้นมา เขาพึมพำอะไรสักอย่างแล้วโลกของฉันพลันวูบลงทันใด.. .

ฉันลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่มีแต่ความมืดสนิทครอบงำสถานที่ที่ฉันอยู่ "สวัสดี ดารตา"เสียงของเจ้าชาย ดังขึ้นข้างหูของฉัน แต่อะไรบางอย่างในน้ำเสียงนั้น ทำเอาฉันใจเสีย

ฉันยิ้มสู้ "ดารตา ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกกลัว ไม่ต้องมายิ้ม!" เจ้าชายตวาดใส่ฉันกับประโยคสุดท้าย "เธอคงไม่รู้สินะ ว่าฉันรอเวลานี้มานานเท่าไรแล้ว หึหึ"



.. .ติดตามตอนต่อไป


* เจ้าชายดวงดาว(2)